در توييتر دنبال كنيد
مشترك فيد شويد
مشترك ايميلي شويدفرانک ویلر (لئوناردو دیکاپریو) و آپریل ویلر (کیت وینسلت) یک زوج جوان آمریکایی هستند که در دهه ۱۹۵۰ و در محلهای زندگی میکنند به نام جاده انقلابی. این زوج در مورد خودشان دیدگاه خاصی دارند. آنها فکر میکنند بهترین هستند، از همه جلوتر هستند و در یک کلام خاص هستند. در عین حال به نوعی روزمرگی و یکنواختی هم میرسند 
و برای رهایی از آن تصمیم میگیرند به پاریس مهاجرت کنند. اما با تغییر شرایط کاری فرانک و حاملگی آپریل تغییراتی در زندگی آنها رخ میدهد. فرانک از مهاجرت منصرف میشود و به همین دلیل مشکلات فراوانی با آپریل پیدا میکند….
جاده انقلابی فیلمی است که از کتابی با همین عنوان اثر ریچارد پیتز، اقتباس شده است. این داستان، به طور مداوم این سوال را مطرح میکند که آیا میتوان با لحظات خستهکننده و یکنواخت زندگی مقابله کرد؟ آیا با هم بودن لزوماً به معنی داشتن زندگی بهتر است؟
این فیلم پس از تایتانیک نخستین فیلمی است که در آن لئوناردو دیکاپریو و کیت وینسلت با هم همبازی شدهاند. شاید سازندگان فیلم میخواستند از موفقیت تایتانیک و بازیگران اصلیاش بهره ببرند.
البته کارگردان فیلم چهره ناشناسی نبود. سام مندس (همسر سابق کیت وینسلت) در سال ۱۹۹۹ با فیلم زیبایی آمریکایی اسکار بهترین کارگردانی را دریافت کرده بود و فیلمش هم بهترین فیلم اسکار شده بود، این بار هم فیلمش تحسین بسیاری از منتقدین را برانگیخت. دیکاپریو و وینسلت به ترتیب ۳ و ۵ بار نامزد دریافت جایزه اسکار شدهاند. وینسلت که در زمان بازی در این فیلم همسر سام مندس بود، جوانترین بازیگر زنی است که در سن ۳۳ سالگی پنج بار نامزد دریافت جایزه اسکار شده و البته یک بار آن را برای فیلم کتابخوان برنده شده است. البته کیت وینسلت برای فیلم جاده انقلابی برنده جایزه بهترین بازیگر زن گولدن گلاب هم شد. در گولدن گلاب لئوناردو دیکاپریو و سام مندس هم نامزد دریافت جایزه بودند.
یکی از زیباترین سکانسهای این فیلم صحنه انتهایی فیلم و دویدن شبانه فرانک در جاده انقلابی، پس از مرگ همسرش است. در مجموع میتوان این فیلم را یک درام غمانگیز دانست. فیلمی درباره روابط انسانها و تلاششان برای فرار از یکنواختی. وینسلت در مورد این فیلم میگوید “چیزی که از این فیلم آموختم این است که در زندگی نباید زیاد نقشه کشید. “
از حواشی فیلم:
این اولین و آخرین همکاری سام مندس و کیت وینسلت بود.
این فیلم ابتدا قرار بود توسط تاد فیلد ساخته شود و ادامهای باشد بر فیلم در اتاق خواب (۲۰۰۱) اما فیلد از ساختن آن انصراف داد و فیلم بچههای کوچک (۲۰۰۶) را ساخت.
فیلم در پایان به میا و جو تقدیم شده است. میا دختر کیت وینسلت از ازدواج اولش با جیم تریپلتن و جو پسر او و سام مندس است.
نیستید که بخواهید بروید پیتزا بخورید، کسی را هم ندارید که با او به پارک بروید و قدم بزنید، میتوانید فیلم شاهزاده ایرانی را نگاه کنید. به مدت دو ساعت سرگرم میشوید. بعد از دیدن این فیلم که ترکیبی از افسانههای هندی، رومی، چینی، مصری و فیلمهای پستمدرن و فلسفه کیشلوفسکی و خشونت عریان کوئنتین تارانتینویی است، شروع میکنید از خودتان میپرسید اینها که میخواهند شاهزاده ایران را بسازند در حد کتابهای تاریخ دوره ابتدایی هم مطالعه نداشتهاند؟ مثلاً چرا لباس همه ایرانیها مثل عربهاست؟ ایران چه ربطی به سودان دارد؟ (بحث گودرز و شقایق). در ایران اسم گرسیو، تاس و بیس هم هست مگر؟ با خودم میگویم بعد از بازی خوب جیک جیلنهال در فیلم 
در این مورد نظری ندارم. چون فیلم فلینی را ندیدهام. ولی خود راب مارشال هم کم کسی نیست. با فیلم شیکاگو اسکار را برده است و مشکل هم دقیقاً همینجاست که بعضیها جنبه موفقیت را ندارند و تا فیلم موزیکالشان برنده اسکار شد، میخواهند دوباره فیلم موزیکال بسازند. در مجموع از نظر من فیلم قابل قبولی بود. بازی دانیل دیلوییس را پسندیدم. دیلوییس درست است که هیچ وقت آل پاچینو نشد، اما نشان داد که یکی از بهترین شاگردان مارلون براندو بوده است. در این فیلم تا دلتان بخواهد ستاره هست. ریز و درشت و درهم. دانیل دیلوییس، ماریون کوتیارد، پهنهلوپه کروز، سوفیا لورن، نیکول کیدمن، کیت هادسون، جودی دنچ. بس است دیگر. با اینکه هر کسی از ننهاش قهر کرده (به یاد حامد بهداد در گربههای ایرانی) در این فیلم خوانده، ولی بعضی از ترانهها بسیار زیبا از آب درآمده. مثلاً Guido’s song که خود دیلوییس خوانده، my husband makes movies و take it all از ماریون کوتیارد و unusual way با صدای نیکول کیدمن بسیار زیبا اجرا شدهاند. این مجموعه را از 
(فیلم محصول ۲۰۰۳ است) شروع به تماشای این فیلم کردم ولی یادم نیست که چطور شد فیلم را نیمه کاره رها کردم. شش سال تمام دنبال این بودم که ادامه فیلم را ببینم. تمام جزئیات یک ساعت و نیمی که دیده بودم در ذهنم بود تا اینکه در سال ۲۰۱۰ ادامهاش را دیدم و درودی بیکران فرستادم به روح آنتونی مینگلا به دلیل ساختن هنرمندانه این فیلم و ایجاد حس همزاد پنداری فراوان. بار اولی که فیلم را شروع کردم چقدر از رنه زلوگر و بازی او در کوهستان سرد بدم آمد و بعد از شش سال چقدر بازیاش را دوست داشتم. چقدر از یخ بودن، بیاحساس بودن، بیحال بودن و نچسب بودن جود لا خوشم میآید. مرا به یاد جوانیهای کلینت ایستوود میاندازد.
آخرین دیدگاهها